همینجوری بی خودی...

امروز بی خودی خوشحالم، هوس کردم به خودم برسم و از خودم عکس بگیرم، چی شده نمیدونم!       ولی چند تا دلیل بیشتر نمی تونه داشته باشه:
۱- بعد از مدتها، روز بیکاریمو زود از خواب پا شدم و حس خوبی دارم 
۲- به خاطر هوای دوست داشتنی امروز و بارون دیروزه
۳- از سر بیکاری و الافی نمی دونم چی کار کنم
و یا اینکه کلاً امروز خوشم واسه خودم

باز گشته ام از سفر...

گفتم می‌رم سفر، دور از این همه خبر بد و فکر و خیال، چند روزی نفس می‌کشم، آروم می‌شم و بر می‌گردم؛حالا همه چیز رو به‌ راه است و تحت کنترل، و من خوشحال!گیرم مدت این خوشحالی کوتاه...
دور روز به یاد ماندنی در کلبه چوبی سارای عزیز و مهربان در 2000؛دو روز را لعنت فرستادم به این تکنولوژی! لعنت به هرچی موبایل و تلفن باسیم و بی‌سیم...دو روزی لذت دوست داشتن را تجربه کردم...لذتِ لذت بردن از زندگی را...که به تمام عمر می ارزد...
سفر کوتاهی بود...لحظه به لحظه آن را به حافظه سپردم...برای موقع دلتنگی...
حالا باید یک جایی برگشت به زندگی؛ گاهی نگفتن یک چیز خیلی باحال تر از گفتن آن است...پس سکوت می کنم...تنها سکوت است تهی از آزار؛چیزی باید در ادامه این سمفونی باشد....

بازگشته‌ام از سفر
سفر از من
باز نمی‌گردد.

بی هیچ حرف اضافه...

این روزها بهانه زیاد پیدا می‌شه برای دلتنگی،برای حرف نزدن، برای سکوت. حتی برای این‌که پیش خودت هم ساکت بمونی.که حتی فکرهای عاشقانه‌ات را هم بذاری کنار و با بد اخلاقی به خودت بگی که:"حالا وقتش نیست!"

اما این سکوت تا کی دووم داره؟

 پ.ن:می نویسم دلتنگی روزهای تب دار و عصر های دلگیر پاییزیم را برای زهره...زهرا...یاسمن...سارا...طیبه...مریم...زهرا...معصومه...ندا...عاطفه...الهام...

برایت
دلتنگی عصر پاییز را می فرستم
مثل کلاغ های دم غروب
هیچ جا نیستم
فقط گاهی
یکی از پرهایم می افتد

پاییزی متفاوت...

وقتی تصاویر شاد را، دیگر
تنها در خواب می‌توان دید،
گمان می‌کنید
بیدار شدن از خواب آسان است؟

اینروزا تنها دنبال بهانه ام واسه گریه کردن
خاطرات، عکس، موسیقی، آدمها، من و ...
بهانه های منند.

شاکی ام...

فراموشی...اون چیزی هست که این روزها بهش نیاز دارم...فراموشی...پاییز و زمستون...فراموش! اشک و خنده...فراموش!کتابهای خوب...فراموش! شعرهای هوشنگ ابتهاج...فراموش!
بايد سعی کنم گاهی آوازی زير لب زمزمه کنم...بايد سعی کنم...مواظب کودک سر به هوای درونم باشم...

می نویسم این روزها برای هیچی ...و زندگی می کنم با یک علامت سوال بزرگ...یه روزای میاد که نه نوشتنی هست...نه خوندنی...و نه حتی لذتی از گذر فصل ها...

 و ناگهان...یک هیچ بزرگ...
کاش کسی این پوست را شکاف بده تا آدم سبکسر پر نیاز جلوه کنه...کاش کسی مرا به مرخصی طولانی بی دلشوره ای ببره که توش فقط فراموشی باشه و فراموشی...کاش کسی منو به جاده ایی سبز ببره...به جنگل...به دریا...

دلم تعطیلات می خواد...

نمیدانم پس از مرگم چه خواهد شد 
                 نمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت
ولی بسیار مشتاقم 
                          که از خاک گلویم سوتکی سازد، 
                                         گلویم سوتکی باشد،بدست کودکی گستاخ و بازیگوش 
                          و او یکریز و پی در پی  
  دم گرم و چموش خویش را بر گلویم سخت بفشارد 
                                          و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد
                                 بدین سان بشکند در من، 
                                                                  سکوت مرگبارم را......... 

                                                                                      «دکتر علی شریعتی»    

شهر عجیب

این شهر عجیب است
این همه سال
این همه محبت به او کردیم
دلش چه می خواهد؟
دلش با کیست این شهر؟