شاکی ام...

فراموشی...اون چیزی هست که این روزها بهش نیاز دارم...فراموشی...پاییز و زمستون...فراموش! اشک و خنده...فراموش!کتابهای خوب...فراموش! شعرهای هوشنگ ابتهاج...فراموش!
بايد سعی کنم گاهی آوازی زير لب زمزمه کنم...بايد سعی کنم...مواظب کودک سر به هوای درونم باشم...

می نویسم این روزها برای هیچی ...و زندگی می کنم با یک علامت سوال بزرگ...یه روزای میاد که نه نوشتنی هست...نه خوندنی...و نه حتی لذتی از گذر فصل ها...

 و ناگهان...یک هیچ بزرگ...
کاش کسی این پوست را شکاف بده تا آدم سبکسر پر نیاز جلوه کنه...کاش کسی مرا به مرخصی طولانی بی دلشوره ای ببره که توش فقط فراموشی باشه و فراموشی...کاش کسی منو به جاده ایی سبز ببره...به جنگل...به دریا...

دلم تعطیلات می خواد...

نمیدانم پس از مرگم چه خواهد شد 
                 نمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت
ولی بسیار مشتاقم 
                          که از خاک گلویم سوتکی سازد، 
                                         گلویم سوتکی باشد،بدست کودکی گستاخ و بازیگوش 
                          و او یکریز و پی در پی  
  دم گرم و چموش خویش را بر گلویم سخت بفشارد 
                                          و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد
                                 بدین سان بشکند در من، 
                                                                  سکوت مرگبارم را......... 

                                                                                      «دکتر علی شریعتی»    

شهر عجیب

این شهر عجیب است
این همه سال
این همه محبت به او کردیم
دلش چه می خواهد؟
دلش با کیست این شهر؟

شاید امروز روز مبادا باشد...

زندگي مثل یک اسب چموش لگد زن بي منطق سرسخت، جلوم گردن كشيد...جولان داد....آخرش هم مجبورم کرد... هر چي كه توي دستم بود و لابد سلاحی بود... يا ابزاری... را كنار گذاشتم...یا انداختمش...نمی دونم و گفتم خب!.. باشه كار ديگه ايي از دستم ساخته نيست...
اما فقط یک تلنگر...مثل یک فال قهوه...مثل یک شعر خوب...کافی بود...ورق برگشت...
حالا شروع كردم به تيمار داري از خودم...انگار ماه ها و روزهاي زيادي بي هيچ كار و ايده خاصي...به هدر رفتن روزها و ساعتها ولو بودم...الان عين اصحاب كهفم...تازه از خواب بيدار شدم... همه به هم سلام مي كنن... كلي آدم اومده...كلي آدم رفته...پاییز می چسبه... …

دفتر خالی

پاییز را دوست دارم...احمقانه ست...هر بار به نزدیک شدنش...به اومدنش...به باد دلچسب و خنک عصرگاهیش...به قدم زدن با زهره تو هوای ملسش فکر می کنم به وجد میام... اومدن پاییز تنها اتفاق خوب این روزهامه...برای همین مدام تکرارش می کنم که اضطراب و دلواپسیم کمرنگ بشه...دلواپسی بیخود و سمجی که نمیدونم ریشه ش از کجاست...خسته شدم از بس به منحنی کوچیک و بزرگ شدن ماه و به منحنی تغییر رفتار اپیدمی آدمها فکر کردم...اینبار هیچ منحنی را بررسی نمی کنم... این روزها به هیچ وسیله ایی نمیشه کلمه ایی از دهانم خارج کرد...به نگفتن دچارم...من دلم بارون...پیتزا...کفش خیس...شیر نسکافه کافه تاک...آهنگ خوب...نامه...کادو...خبر خوب...می خواد...همین...

به انتظار تو
این دفتر خالی
تا چند تا چند
ورق خواهد خورد

سهم من سرب شد از زندگی، که سهم شما بشه سرزندگی...