بی هیچ حرف اضافه...

این روزها بهانه زیاد پیدا می‌شه برای دلتنگی،برای حرف نزدن، برای سکوت. حتی برای این‌که پیش خودت هم ساکت بمونی.که حتی فکرهای عاشقانه‌ات را هم بذاری کنار و با بد اخلاقی به خودت بگی که:"حالا وقتش نیست!"

اما این سکوت تا کی دووم داره؟

 پ.ن:می نویسم دلتنگی روزهای تب دار و عصر های دلگیر پاییزیم را برای زهره...زهرا...یاسمن...سارا...طیبه...مریم...زهرا...معصومه...ندا...عاطفه...الهام...

برایت
دلتنگی عصر پاییز را می فرستم
مثل کلاغ های دم غروب
هیچ جا نیستم
فقط گاهی
یکی از پرهایم می افتد

پاییزی متفاوت...

وقتی تصاویر شاد را، دیگر
تنها در خواب می‌توان دید،
گمان می‌کنید
بیدار شدن از خواب آسان است؟

اینروزا تنها دنبال بهانه ام واسه گریه کردن
خاطرات، عکس، موسیقی، آدمها، من و ...
بهانه های منند.