سیاه و سفید

یه دوستی بهم می گفت:"زیادی به آدمها اطمینان داری،زود با بعضیها صمیمی می شی،سفره دلت را برای همه باز می کنی.در موردشون زود قضاوت نکن.بشناس و بعد یا با اونها صمیمی شو یا اینکه از اونها فرار کن.آدمها اون طوری که تو فکر می کنی، نیستن."زیاد حرف این دوست را جدی نگرفتم.ولی این روزها کم کم می فهمم که تا چه حد ساده ام که آدمها به نظرم سفید و دوست داشتنی یا سیاه و کسل کننده هستند.نمی دونم چرا در مورد آدمها تا این حد زود قضاوت می کنم.زود به اونها دل می بندم و بعد...

دلم می خواد آدمها را خاکستری ببینم.نه سفید سفید و نه سیاه سیاه.

دلم واسه زهره تنگ شده،خیلی هم تنگ شده.اونکه باشه دلم قرصه.